Szachowa Mapa,
1 624 miejsca do gry w szachy

Mapa ma wiele miejsc, ale jej jedyną przewagą nad listą wyników z wyszukiwarki jest wiarygodność. Dlatego każdy punkt mówi, skąd się wziął:

• 848 punktów z OpenStreetMap ma link do rekordu źródłowego i datę jego ostatniej zmiany. Nie nazywamy tego wizytą terenową, bo nią nie jest.
• 222 miejsca mają potwierdzenie w dokumencie instytucji: sprawozdaniu budżetowym gminy, dzienniku urzędowym województwa, stronie biblioteki albo klubu. Ktoś ten dokument otworzył i przeczytał w nim o tym konkretnym stole.
• Zgłoszenia mieszkańców i organizatorów zachowują ręcznie opracowane opisy: kiedy się gra, czy jest komplet, jak dojść.

Najtrudniejsza decyzja w historii projektu dotyczyła danych, których nie wpuściliśmy. We wrześniu dostaliśmy gotową paczkę prawie 3 tysięcy „urzędowych stołów szachowych” z protokołów ministerialnego programu budowy stref aktywności. Weryfikacja pokazała, że to lista dotacji, nie inwentarz: bez adresów, z opisami generowanymi w kodzie i współrzędnymi siedzib gmin, a sam program nie wymagał stołu szachowego.

Paczka nie weszła na mapę. Zamiast niej gminy z dotacją stały się listą tropów: szukamy sprawozdania gminy w dzienniku urzędowym, czytamy, gdzie stanął stół, ustalamy działkę albo obiekt i dopiero wtedy stawiamy pinezkę. Tak powstała większość z 222 punktów potwierdzonych dokumentem.

Najcenniejsza część zbioru nie pochodzi z żadnego API. Pochodzi od ludzi, którzy w komentarzu napisali „u nas na osiedlu też stoi stół”. Żeby to się wydarzyło, trzeba było dać im powód do odpowiedzi i skrócić ją do jednego zdania.

• Grupy dzielnicowe zamiast największych ogłoszeniowych. Post w grupie dzielnicy przynosił kilkanaście punktów, bo pytanie dotyczyło miejsca, które ludzie mijają codziennie.
• Prośba o komentarz pod postem. Komentarz widzą inni i dopisują kolejne miejsca. Jedna odpowiedź uruchamiała wątek na kilkanaście punktów.
• Odpowiedź na każde zgłoszenie. Powstał rejestr gotowych odpowiedzi, żeby żaden komentarz nie został bez reakcji, także ten sceptyczny.
• Telefon rozstrzyga. Trzy razy jednego dnia informacji nie było ani w OpenStreetMap, ani na stronie lokalu. Wystarczyła rozmowa.

Zgłoszenia przyszły też z formularza na stronie, z Reddita, z wiadomości od właścicieli lokali oraz z urzędu dzielnicy, który pod postem podał trzy filie biblioteki z bezpłatnymi zajęciami. Jeden z mieszkańców pojechał na miejsce i naliczył sześć szachownic tam, gdzie dane publiczne widziały zwykłe stoły piknikowe.

Samo pobranie danych to najprostsza część. Praca zaczyna się tam, gdzie zbiór ma się nadawać do publikacji:

• Nazwy z ulic zamiast „punkt N”. Pod koniec sierpnia 68 procent bazy nazywało się „Kraków: stoliki szachowe · punkt 5”. Odwrotne geokodowanie dało 825 punktom nazwy z ulic, a rekordów bez wskazówki dojścia zostało 38 zamiast 533.
• Duplikaty według odległości, nie nazw. Dwa stoły oddalone o 103 metry dostały prawie te same nazwy i jeden zniknął. Dziś dwa różne obiekty scalamy dopiero poniżej 30 metrów.
• Weryfikacja w obie strony. Geokodowanie współrzędnych, geokodowanie adresu z opisu i dystans do sąsiada. Procedura złapała lokal 339 metrów od własnego adresu.
• Bezpiecznik geokodera. Bibliotekę z Krosna geokoder wskazał w Krośnie Odrzańskim, 536 kilometrów dalej. Generator ma teraz zapadkę na rozmiar obszaru.
• Działka zamiast siedziby gminy. Gdy dokument podaje numer działki, punkt wyznacza ewidencja gruntów, a nie środek miejscowości.
• Puste pole zamiast zgadywania. Przy nieznanym obszarze pole województwa po prostu nie powstaje. Lepiej nie powiedzieć nic, niż powiedzieć Google nieprawdę.

Liczby w komunikacji też muszą wynikać z danych. Post o „ponad 200 miejscach w Warszawie” skorygowaliśmy, bo samo miasto miało wtedy 131, a 214 dopiero z okolicami.

Przy 1 217 punktach (28.08.2026) mapa zaczęła się zawieszać. Pomiar na emulowanym telefonie klasy iPhone 8 Plus pokazał pierwszą pinezkę po 15,6 sekundy. Przyczyna nie była jedna:

• Baza wchodziła do przeglądarki pięcioma drogami naraz. Usunięcie jednego importu nic nie dawało, bo zostawały cztery inne.
• Dane wyszły z paczki JavaScript do osobnego pliku ze stemplem treści w adresie. Kompresja Brotli: 812 kilobajtów do 101.
• Znaczniki w drzewie dokumentu z 1 217 na 63. Bąbelek z liczbą 205 niesie więcej informacji niż 205 nachodzących na siebie ikon.
• HTML strony głównej z 502 na 34 kilobajty, bo pełny spis miejsc przeniósł się na osobny adres.

Ta sama architektura obsługuje dziś 1 624 punkty: mapa ładuje dane osobno, a pełna lista mieszka na stronie spisu.

Zbiór danych bez struktury adresów jest w wyszukiwarce niewidoczny. Każde z 1 624 miejsc ma własną statyczną podstronę, a mapa strony liczy 1 888 adresów (stan na 07.10.2026).

Nad miejscami stoją strony zbiorcze: miasta, dzielnice Warszawy, 16 województw, okolice Warszawy i przekroje tematyczne. Adresy układają się tak, jak brzmi zapytanie, czyli miasto najpierw.

• Próg własnej strony od trzech miejsc. Mniejsze obszary trafiają na stronę zbiorczą, żeby nie robić dwudziestu stron z jedną pozycją.
• Linkowanie sprawdzane audytem paczki: okruszki z danymi strukturalnymi, sekcja „najbliżej stąd” liczona ze współrzędnych i siatki sąsiadów, zero martwych linków.
• Dane strukturalne bez przekłamań. Wcześniej wszystkie strony miejsc podawały jedno miasto, więc Otwock przedstawiał się Google jako Warszawa. Naprawione, podobnie jak pole regionu.

Badanie zapytań pokazało też ograniczenie: poza Warszawą praktycznie nie ma gotowego popytu na frazy typu „gdzie grać w szachy” w największych miastach. Ogólnopolska skala to inwestycja w podaż i długi ogon zapytań.

Mapa jest bezpłatna dla grających i dla zgłaszających miejsca. Zasady wsparcia są napisane wprost na stronie projektu:

• Wsparcie indywidualne nie zmienia mapy. Osoby wspierające projekt trafiają do sekcji „kto utrzymuje mapę”, nie na pinezkę.
• Partner komercyjny jest oznaczony. Osobny kolor pinezki i oznaczenie linku jako sponsorowanego, bez udawania organicznego wpisu.
• Nikogo nie kasujemy po rezygnacji. Kto raz pomógł zbudować bazę, zostaje na tablicy wspierających.

Audyt oferty partnerskiej porównał każdy próg wsparcia z tym, co serwis naprawdę potrafi dostarczyć, i wyciął resztę: logo w nagłówku wszystkich widoków, naklejki na cudzej infrastrukturze w parkach, wyłączność branżową. Opis progu traktujemy jak umowę, tak samo jak zapisy na stronach klientów.