Szachowa Warszawa,
mapa miejsc do gry w szachy

Warszawa ma dziesiątki plenerowych stołów szachowych i wielkoformatowych szachownic: w parkach, na skwerach, między blokami. Problem w tym, że ta wiedza była rozsypana po forach, grupach i pamięci lokalnych graczy. Chciałem jedno miejsce, które odpowiada na dwa pytania: gdzie stoi najbliższy stół i czy ktoś chce teraz zagrać.

Pierwsza część to katalog: stałe miejsca z opisem, dzielnicą i przyciskiem „Prowadź tutaj". Druga część jest żywa: każdy może bez zakładania konta wystawić na mapie tymczasowy stolik „szukam gry teraz", a inni gracze widzą go od razu i po prostu przychodzą. Pinezka znika sama najpóźniej po pięciu godzinach.

Do tego dwie rzeczy, które gracze i tak by otwierali w osobnych kartach: zegar szachowy online na telefon, gdy przy stole nie ma fizycznego zegara, oraz grupa Szachowa Warszawa na Facebooku do umawiania partii z wyprzedzeniem.

Nie zgadywałem i nie spisywałem z pamięci. Punkt wyjścia to OpenStreetMap: zapytanie Overpass o obiekty sport=chess w granicach Warszawy zwróciło 129 stołów i szachownic. Skleiłem je w klastry (próg 80 metrów, bo cztery stoły przy jednej fontannie to jedno miejsce, nie cztery), odrzuciłem tereny ogrodzonych szkół i wyszło kilkadziesiąt realnych lokalizacji plenerowych.

Każdy punkt przeszedł weryfikację współrzędnych, bo błędna pinezka psuje zaufanie mocniej niż brak pinezki. Kawiarnie, bary i klubokawiarnie z szachami dodałem osobno, z rozróżnieniem rodzaju lokalu na mapie. Na starcie w sierpniu 2026 mapa miała 58 miejsc w 18 dzielnicach i rośnie z tygodnia na tydzień, bo działa przycisk „Zgłoś miejsce": mieszkańcy i właściciele lokali podsyłają punkty, ja je sprawdzam i dopiero wtedy publikuję.

Każde miejsce ma własną podstronę z opisem i nawigacją, więc mapa jest też katalogiem, który wyszukiwarka rozumie strona po stronie, a nie jedną aplikacją-czarną skrzynką.

Najciekawsza decyzja techniczna: frontend to statyczny eksport Next.js, który leży na zwykłym hostingu współdzielonym, takim samym jak przy prostej stronie firmowej. Serwer nie uruchamia żadnego kodu. Cała żywa część (pinezki, zgłoszenia, wiadomości) idzie bezpośrednio z przeglądarki do Supabase.

Bezpieczeństwo nie polega na zaufaniu do frontendu. Publiczna rola bazy nie ma prawa bezpośredniego zapisu ani usuwania: wszystko przechodzi przez walidowane funkcje PostgreSQL, które m.in. odrzucają współrzędne spoza Warszawy. Token usuwania pinezki jest niewidoczny dla publicznego API, pinezki wygasają na poziomie polityk bazy, a przed spamem chronią Cloudflare Turnstile i limity zapisów w samej bazie. Do tego panel moderacji i skrzynka zgłoszeń, żeby prowadzenie mapy nie wymagało grzebania w bazie.

Efekt: projekt, który wygląda jak aplikacja z backendem za kilkaset złotych miesięcznie, a utrzymuje się za cenę domeny i zwykłego hostingu.